‘Non-dualiteit’ als ziekte…

…of oplossing?
Non-dualiteit als concept en geloof is een ziekte. Maar wanneer we non-dualiteit slechts simpelweg onderkennen in ons leven niet.
Als non-dualiteit geen feit is, moet het wel de zoveelste vlucht worden voor een leven vol van frustraties.
Zeggen dat alles een is, is simpelweg geen oplossing. Omdat je namelijk dan ook het tegendeel kan beweren en zien! Zoals oorlogen. Zoals onderdrukkingen. Zoals discriminatie.
Zeggen dat alles energie is en daarom een, snijdt ook geen hout. Goed, dan is alles energie en een. Wat dan?
Beweren dat er geen goed en kwaad bestaat, dat er geen vrije wil bestaat en dat alles gebeurt, geeft ook geen oplossing. Want ‘Wie’ zegt dat dan? Hoe weet je dat dat waar is? Het is dan ook de zoveelste aanname! Slechts een filosofie dat jou misschien een vrij gevoel geeft. Meer niet! Waarom niet? Heel simpel: Want je loopt dan toch wel te brullen als iemand jouw kind iets verschrikkelijks heeft aangedaan of dat je opeens je baan verliest en daarmee inkomen! En dergelijke….
Filosofie als hobby maar niet als oplossing.
Vrede vind je niet door een of andere filosofie te accepteren.
Vrede is er of niet. In oorlog kun je vrede voor jezelf gaan ontdekken of niet. Zo niet dan zal jij met oneindig veel anderen de oorlog in de wereld blijven bevestigen wat we al oneindig veel jaren doen.
In oorlog kunnen we het licht voor onszelf gaan inzien. Wanneer we van oorlog de totale onzinnigheid ervaren en niet dat alles zogenaamd een is. Dat zien, kan enkel hier en nu plaatshebben.
Non-dualiteit, niet-twee, is een verwijzing naar dat jij God bent. Dat jij Brahman bent. Dat jij Dat bent. En God is wel in de wereld maar niet van de wereld. Dat betekent dat je niet geïdentificeerd bent met oorlog. Dat je er in alle vrijheid naar kan kijken. Op die manier moet je de onzin, de oneindige wreedheid er wel van inzien. Maar ben je geïdentificeerd met je land, natie, et cetera. Dan is en blijft oorlog onvermijdelijk.
Eenheid betekent ook liefde voor alles en iedereen. En geen filosofie is sterker dan liefde.
Namaste.

war-2545307_640

Advertenties

Non-dualiteit onderuit?

Kijk, de filosofie van non-dualiteit bevat vaak ook gedachten als schepper en schepping. Dat ‘God’ alles is.
Het geloof in een schepper maakt dat dan ook weer mogelijk.
Volgens mij kun je hoogstens zeggen dat alles wat we waarnemen, energie is. Dat ‘alles’ daarom een is.
Maar Dat wat we werkelijk zijn is geen materie of energie. ‘God’ is niet onderworpen ergens aan, zogezegd. Maar ‘God’ is niet de schepper van de wereld die we waarnemen. Zowel, dan zou hij er ook onderdeel van uitmaken!
Dat wat we werkelijk zijn is tijdloos. En materie kent tijd. Zelfs een super kleine fractie van een seconde is tijd.
Nu haal ik even hier Charles Darwin aan, die de hele wereld op zijn kop zette en nog hier en daar! Welke filosoof, onderzoeker, verlichte,… in het verre verleden kende de evolutietheorie, zoals Darwin uiteenzette? We denken vaak de evolutietheorie te begrijpen maar die zit best wel gecompliceerder in elkaar, bij nader inzien. Want ook heel vroeger dacht men al aan evolutie.
Darwin verwierp het bestaan van een schepper. De natuur volgt gewoon zichzelf.
Geloof je echter in een schepper, zoals vrijwel iedereen vroeger deed (- behalve met uitzondering bijvoorbeeld de Boeddha, want die verwierp dat idee ook al), dan ben je gevoelig, sta je open voor het verhaal dat alles een is. Dat alles God is, et cetera.
Maar… Darwin beweerde weer niet dat God niet bestond (of wel bestond). Eigenlijk deed de Boeddha dat ook. Hij vond ‘God’ niet relevant, te metafysisch. Waarom zou je dat vraagstuk proberen op te lossen als je nu lijdt? Zijn leer ging direct in op het lijden van de mens en het beëindigen daarvan.
Goed, als er geen schepper bestaat, iets of iemand die alles heeft bedacht en gemaakt, kom je gewoon uit bij de wereld die we simpelweg waarnemen. Ja, alles is een, omdat alles energie is. Maar niet een, omdat de wereld ook ‘God’ is.
Dan kom je weer bij de al oude gedachte: Wel in de wereld zijn maar niet van de wereld zijn.
Volgens mijn beste inzien, is het een volkomen dwaalleer om te zeggen dat alles hetzelfde is. Want dat is dus niet zo, nader bekeken. Zoiets vraagt radicale zelfkennis. Nu, direct, tijdloos, zonder dat daarin gedachten de heersende partij zijn. Want gedachten vertegenwoordigen tijd. Achteraf kun je altijd gedachten ergens overhebben.
Je bent niet je gedachten: wel menselijk gesproken, omdat gedachten heel praktisch kunnen zijn. Zoals de gedachten van een wekker zetten, op tijd opstaan, en dergelijke.
Volgens mij is het nuttig om eens nader de evolutietheorie te bestuderen. Zodat we de filosofie van onze voorouders opnieuw bekijken.
Een zelfcorrigerende non-dualisme. 😀
In God zijn we een. Omdat in God geen afgescheidenheid bestaat. Liefde kent geen afgescheidenheid. Maar liefde, God of welke naam je Het ook geeft: is niet de wereld. Noch de schepper ervan.
Het bestaan is onderworpen aan zichzelf. Maar Dat wat we werkelijk zijn, is nergens aan onderworpen. Toch verandert onze samenleving door Dat, als we Dat als onze ware natuur leren kennen.
clouds-2841053_640

Advaita?!

Wat betekent inhoudelijk in hemelsnaam ‘advaita’? Het woord zelf is Sanskriet en betekent niet-twee-heid. Dat je Dat bent. Dat de druppel de oceaan is.
 
Kijk je naar de WikipediA:
‘De Advaita Vedānta (Sanskriet अद्वैत वेदान्त; IAST Advaita Vedānta; IPA [/əd̪veat̪ə veːd̪ɑːnt̪ə/]?) is een filosofisch-religieuze onderschool binnen de Vedanta en vertegenwoordigt een puur monistische of nondualistische manier van denken. A-dvaita (niet-tweeheid) duidt op non-dualisme. De belangrijkste filosoof van deze stroming is Sri Shankara.’
 
Sommige zogenaamde advaita-leraren beweren dat er alleen maar God bestaat of bewustzijn. Dat alles bewustzijn is. Dat er geen goed-en-kwaad bestaat. Dat alles ‘God’ is. Er is enkel Dat. Daarentegen wordt er dan ook koud beweerd dat je niet de wereld bent, dat alles een illusie is. Dat je geen ervaring bent. Dat je Dat bent wat eeuwig is. Dat alles slechts zich manifesteert in jou.
Kun jij het nog volgen hier?
Je bent alles. Er is geen tweede. En toch is de wereld een illusie.
 
Neti-neti: Je bent niet dit, je bent niet dat.
Je bent niet het object maar het subject. En het subject kan zichzelf niet waarnemen.
 
Even weer iemand anders aan het woord:
‘Het onderwijs van Advaita Vedanta analyseert en corrigeert de onjuiste conclusies over jezelf en de wereld, waardoor de visie ‘ik ben het geheel’ geleidelijk helder wordt. Vedanta doet geen beloftes. Vedanta beweert niet dat je het geheel zult worden. Vedanta zegt dat je het geheel bent. En je bent vrij om dit te ontdekken.’ Deze tekst komt van een traditionele pagina: http://www.advaita.nl/essentie/
 
Mogelijk is jouw (advaita) leraar geen bonafide leraar. Geen leraar uit de traditie van India!
Zoals je de kerk van Rome hebt en mensen die zelf de Bijbel kennen, in Jezus geloven en het evangelie brengen. Rome levert geen leraren af die niet hebben gestudeerd en niet speciaal zijn ingewijd. Ook hun doop is anders!…
Ook binnen zen heb je veel zelfverklaarde leraren.
 
Douwe Tiemersma:
‘Volgens Advaita Vedanta is het zelf de hoogste werkelijkheid dat ten grondslag ligt aan het hele universum. De persoon die in je lichaam lijkt te zitten, de persoon waarvan je gelooft dat je die zelf bent, blijkt uiteindelijk een illusie.’ Bron: http://www.advaitaweb.nl/artikelen/Douwe/wat%20is%20advaita%20DT.html
 
Je komt veelvuldig het volgende tegen bij zogenaamde advaita-aanhangers:
Het maakt niet uit wat je doet. Want er bestaat immers toch geen goed-en-kwaad. Alles is OK. Omdat je OK bent! (Of misschien ‘beter’ gezegd: Je bent immers Niets.)
Maar dan struikel ik weer over de lering: Je bent geen ervaring. En als dat waar is, waarom zijn al die ervaringen dan zo belangrijk? Zoals drugs, eten en alcohol? Dat verslaving eerder als normaal wordt beschouwd als abnormaal.
 
In de Ashtavakra gita (ook een bekend geschrift binnen de advaita) staat het volgende:
‘Jij aldoordringend Wezen! Goed en kwaad, plezier en pijn: alles werking van de geest, jouw Zelf hangt er niet mee samen. Dader noch slachtoffer ben jij wezenlijk vrij.’
Maar er staat in deze gita ook verder het volgende:
‘Vorst of vagebond, wie geen genotsverlangen kent, zich niet scheidt in goed of kwaad, vermag het Allerhoogste.’
Wie ‘geen genotsverlangen kent’?
Volgens mij wordt dit genotsverlangen juist tegenwoordig overal, binnen en buiten advaita-Facebook goedgepraat, niet waar?
 
We leven in vreemde tijden. Iedereen is tegenwoordig specialist, kenner.
Maar ik geef hier toe beslist geen kenner te zijn.
Ik blijf vraagtekens plaatsen.
 
Maar moet je eerst weten wat advaita is, om jezelf te kennen? Ik dacht het niet. En dat kan weleens een valkuil zijn voor allen die beweren te weten wat advaita is.
Ken uzelve, blijft en is onafhankelijk. De rest is slechts een of ander concept of zogenaamd niet-concept. Maar ook ongeloof is een geloof, niet waar?
Alexander Smit heeft weleens gezegd, dat advaita zonder een gerealiseerd leraar gevaarlijk is, alleen nog meer het ego zal voeden. (Bron: http://home.online.nl/prembuddha/alex3.html)
 
Maar hoe weet jij of dat iemand gerealiseerd is?
Zo zie je mensen in eens achter iemand aanlopen en verkondigen dat hij/zij het echt IS. Om vervolgens weer een tegenbeweging te zien 😀
Zelfkennis gaat niet over uitstellen of anderen. Daar waar jij bent is de Waarheid.
aum