bewustzijn-brein

Advertenties

Vroeger dacht men…

Waarom je alles en niets bent

In mijn ogen ben je alles:
Omdat je de wereld bent die je waarneemt. Je kunt namelijk niet om je waarneming heen, van al je zintuigen. Het bewustzijn is zijn inhoud.
Ook ben je niets:
Omdat je niets kunt vasthouden wat je waarneemt. Alles betekent verandering.
Maar… Nu neem ik een boom waar en straks niet meer. In beide gevallen neem ik waar. In beide gevallen is er sprake van bewustzijn. DAT ben jij.
Jij bent het filmdoek waarop de film wordt afgespeeld.
Je kunt geen een gevoel of gedachte vasthouden zonder dat deze toch weer verdwijnt. Hoe waar deze misschien ook voor jou zijn, hier en nu. Ook kun je ze niet ontkennen, want ze zijn er immers dan. In beide gevallen ben JIJ. In beide gevallen is er sprake van: ik ben.
Ik ben, is bovenal waar. Maar niet als bezit. Je kunt ik ben niet bezitten, omdat je nu eenmaal ik ben zelf bent. ‘Wie Ben Ik?’
Ik ben, is het schone gevoel zijn.
Maar in onwetendheid zijn we onze bodymind (denken-lichaam). Er is sprake van een onnodige identificatie.
Je hebt zeg maar drie (vier) toestanden:
Je bent een stuk klei, enkel een stuk klei.
Je bent een pot gemaakt uit klei.
Je bent de ruimte in de pot.
En wanneer de pot breekt, zijn de innerlijke ruimte en de ruimte buiten nimmer gescheiden geweest.
Ik ben is God. God is ik ben.
Het filmdoek is niet in conflict met de film. De film zelf is zo goed of slecht als ie is.
Je bent wel in de wereld maar niet van de wereld. Zoals het filmdoek een lijkt met de film. Maar als de film stopt verdwijnt daarmee niet het filmdoek.

water-drop-2670116_640

Gelukkig zijn

Of mag je weer niet gelukkig zijn binnen neo-advaita, omdat je niets en niemand bent?
Ik vraag me steeds meer af wat de toegevoegde waarde is van de neo-advaita die je hier zo vaak voorbij ziet gaan.
Misschien ben je het hier niet mee eens, lees dan eens verder:

“Is er wel of geen ik?
Het meest verwarrende statement dat binnen Neo-advaita gebruikt wordt is wellicht de uitspraak ‘Er is geen ik’ of ‘Er is niemand’. Het gevoel ‘ik ben, ik besta’ is een fundamenteel gevoel in ieder levend wezen. We zien alles in de wereld veranderen, maar het besef ‘ik ben’ is het enige dat constant is. Het is altijd aanwezig, in de wakende staat, in de droom, en zelfs na de diepe slaap waarin niets werd waargenomen, zeg je: ‘Ik heb goed geslapen’. Met andere woorden, er is niets zo werkelijk als het ik. Het statement ‘Er is geen ik’ is een contradictio in terminis en kan onmogelijk in de geest erkend worden, want wie zou degene moeten zijn die dat doet?” (- ‘Swami Dayananda Saraswati (1930-2015) was een vooraanstaand Advaita Vedanta-leraar en Sanskrietgeleerde in de lijn van Adi Shankara.’ Bron: http://www.advaita.nl/moderne-misverstanden/)

En ken je dit filmpje al, kost een minuut?:
https://youtu.be/1nhjbyBM7c8

advaitatrap.PNG

‘Non-dualiteit’ als ziekte…

…of oplossing?
Non-dualiteit als concept en geloof is een ziekte. Maar wanneer we non-dualiteit slechts simpelweg onderkennen in ons leven niet.
Als non-dualiteit geen feit is, moet het wel de zoveelste vlucht worden voor een leven vol van frustraties.
Zeggen dat alles een is, is simpelweg geen oplossing. Omdat je namelijk dan ook het tegendeel kan beweren en zien! Zoals oorlogen. Zoals onderdrukkingen. Zoals discriminatie.
Zeggen dat alles energie is en daarom een, snijdt ook geen hout. Goed, dan is alles energie en een. Wat dan?
Beweren dat er geen goed en kwaad bestaat, dat er geen vrije wil bestaat en dat alles gebeurt, geeft ook geen oplossing. Want ‘Wie’ zegt dat dan? Hoe weet je dat dat waar is? Het is dan ook de zoveelste aanname! Slechts een filosofie dat jou misschien een vrij gevoel geeft. Meer niet! Waarom niet? Heel simpel: Want je loopt dan toch wel te brullen als iemand jouw kind iets verschrikkelijks heeft aangedaan of dat je opeens je baan verliest en daarmee inkomen! En dergelijke….
Filosofie als hobby maar niet als oplossing.
Vrede vind je niet door een of andere filosofie te accepteren.
Vrede is er of niet. In oorlog kun je vrede voor jezelf gaan ontdekken of niet. Zo niet dan zal jij met oneindig veel anderen de oorlog in de wereld blijven bevestigen wat we al oneindig veel jaren doen.
In oorlog kunnen we het licht voor onszelf gaan inzien. Wanneer we van oorlog de totale onzinnigheid ervaren en niet dat alles zogenaamd een is. Dat zien, kan enkel hier en nu plaatshebben.
Non-dualiteit, niet-twee, is een verwijzing naar dat jij God bent. Dat jij Brahman bent. Dat jij Dat bent. En God is wel in de wereld maar niet van de wereld. Dat betekent dat je niet geïdentificeerd bent met oorlog. Dat je er in alle vrijheid naar kan kijken. Op die manier moet je de onzin, de oneindige wreedheid er wel van inzien. Maar ben je geïdentificeerd met je land, natie, et cetera. Dan is en blijft oorlog onvermijdelijk.
Eenheid betekent ook liefde voor alles en iedereen. En geen filosofie is sterker dan liefde.
Namaste.

war-2545307_640

Doen waar je zin in hebt bestaat niet

Wanneer je door rood rijdt omdat je daar zin in hebt en vervolgens een stop teken van de politie negeert, kom je in de grootste problemen. Je loopt meteen vast met het doen waar je zin in hebt.
Thuis lekker hard de muziek draaien, terwijl de buren dan mee gaan luisteren, werkt ook niet erg lang.
Uitslapen terwijl je vroeg naar je werk moet, levert ook gauw problemen op.
Iemand ongewenst aanraken, omdat jij vindt dan je mag doen waar je zin in hebt, zorgt ook gauw voor problemen.
Je kans op overleven is nihil, wanneer je doet waar je zin in hebt. 😀
Gewoon lekker geen kaartje kopen wanneer je met de trein reist, zorgt ook weer voor bepaalde confrontaties, niet waar?
Dus wat is de winst van doen waar jezelf zin in hebt?
Als jij jezelf helemaal laat gaan, word je meteen opgesloten.
Gautama Boeddha bracht de boodschap van het midden: het uiterste vermijden. Jezelf pijnigen door jezelf oneindig te onderdrukken, vond hij onedel en ijdel. En jezelf helemaal laten gaan ook!
Je moet eten (om te overleven) maar jezelf steeds zat eten, doet je leven ook geen goed.
Jezelf geen druppel vocht gunnen, heeft geen zin maar tien liter water op een dag drinken ook niet.
Balanceren, is de middenweg bewandelen.
Balanceren zoals een balletdanser(es).
In de hele natuur wordt er naar balans gezocht, evenwicht. Het evenwicht wordt wel eens heftig verstoord. Zoals kinderen die misbruikt worden, alleen maar omdat ouders vinden dat ze zichzelf mogen laten gaan.
Nee, het is een sprookje dat er zoiets bestaat: Doen waar je zin in hebt. Dat pad bestaat niet echt. Dat zijn slechts momenten.
ballerina-2878354_640

Waarom het vertrouwen in een leraar belangrijk is (3)

We denken altijd dat we iets te verliezen hebben, bij een guru. Immers is het veel makkelijker en leuker te doen waar je zin in hebt, net nadat je het ouderlijk huis hebt verlaten. En dat is niet voor niets. 😉
Maar de leraar is geen nieuwe opvoeder/autoriteit. Hij wijst je op je innerlijke leraar die je mogelijk nog niet kent omdat je veel te veel bezig bent met jezelf te vervullen, dagelijks.
Je eigen verraad, miskenning, ontkenning, vervreemding,… van dat wat ook wel de stem van de stilte wordt genoemd maakt een uiterlijke spirituele leraar uiterst belangrijk voor jou. Want wie een licht is voor zichzelf, heeft helemaal geen uiterlijke leraar nodig.
De leraar die op jouw pad komt is slechts een spiegel, voor Dat wat er in jou leeft of juist niet.
Wees je eigen leraar maar dat houdt in dat je super gevoelig en alert dient te zijn. Maar als je enkel verstrooiing zoekt, hoor je jouw innerlijke stem niet. Ben je als behalve zelfkritisch en schop je mogelijk alleen maar om je heen.
Zelfobservatie, kijken naar jezelf houdt in dat je een licht bent op dat moment voor jezelf. Dat op dat moment niemand jou hoeft te vertellen wie jij bent.
De spirituele leraar is niets anders dan de innerlijke leraar. Hij nodigt jou uit jezelf werkelijk te kennen.
De weg naar binnen, is de ware weg. Het afdalen in jezelf, is de ware tocht.
Kijken naar jezelf is de eerste stap.
Kijken naar een uiterlijke leraar, is eigenlijk kijken in een spiegel. Je ontmoet jezelf. Het afwijzen van een spirituele leraar kan een vingerwijzing zijn naar jouw eigen innerlijk conflict.
God, de leraar en het zelf zijn een.
Maar dit is geen bepaald geloof. Dit behoor je voor jezelf te onderzoeken op waarheid. Hierbij is niet je mening belangrijk. Onderzoek vraagt geen bepaalde mening. Je onderzoekt iets op feiten of niet, heel simpel! Het wordt jouw verhaal. Niet bedacht. Autobiografisch.
Ieder leven en ontwaken is uniek, beslist bijzonder.
Je hebt maar een Jezus, Boeddha, Osho, Krishna, Lao Tse,… et cetera.
Wees daarom geen boeddhist, christen, moslim, hindoe,… et cetera. Wees geen kopie. Een echt ontwaakt leraar nodigt jou niet uit om een kopie van hem/haar te worden. Hij nodigt jou uit enkel te ontwaken. Zoiets als mensen doen, die het eerst wakker zijn en anderen dan daarbij ook wakker maken. De een heeft de wekker gehoord en de ander niet.
Een leraar is als een zon die opkomt ergens in jouw leven. Maar het kan zijn dat je liever blijft door slapen.
Je kunt denken, dromen dat je wakker bent. En dat doen vele zoekers, door zichzelf al als een wijze te beschouwen na een simpele non-dualiteitservaring. Als je volledig ontwaakt bent, sta je er alleen voor. Dan hoef jij niemand meer te volgen.
En je moest niemand volgen, alleen maar de heelheid van jezelf te ontdekken, hier en nu.

(Luister ook eventueel dit gesprek hier over de innerlijke leraar: https://soundcloud.com/nathan-wennegers/innerlijke-leraar)

forest-2942477_640